Nicole, Megan en Bilal

In een oude Margriet lazen wij, Nicole en Megan, een artikel over de ervaringen van een gezin dat een vluchteling te logeren had via Takecarebnb. Als expats zijn wij veel verhuisd. We hebben zelf ervaring met integreren en het wennen aan andere culturen. We hadden dan ook het idee dat we onze kennis van Nederland goed met vluchtelingen kunnen delen. Daarnaast hadden we ruimte voor nog een persoon in ons huis.

De hele procedure was natuurlijk erg spannend, omdat je gewoon niet weet hoe het zou uitpakken en of de match ook daadwerkelijk een klik zou zijn. Maar met Bilal waren al die zorgen voor niets. We voelden ons erg op ons gemak met hem. Wij zijn een druk en hectisch gezin en Bilal bleek een zelfstandig en ondernemend persoon. Dit kwam perfect uit. Af en toe aten we samen en kookten we voor elkaar. We hebben Bilal kennis laten maken met zijn nieuwe woonplaats, alle charmante en leuke plekjes en wetenswaardigheden. Bilal kon al best snel naar zijn eigen studio verhuizen, waardoor de meeste aandacht ook daar naar toe ging. We hebben hem zoveel mogelijk geholpen met het inrichten van zijn studio, alle bijkomende (procedurele) rompslomp en ingewikkeld en juridisch taalgebruik van de papieren. Gelukkig kwam er, met dit laatste, ook veel hulp vanuit Vluchtelingenwerk Nederland.

Het was een erg leerzame ervaring. Door te leven met iemand met een andere cultuur ondervind je verschillen. Hierdoor wordt je ook weer bewust van je eigen cultuur en alle eigenaardigheden. We vonden het jammer dat Bilal uiteindelijk maar een maand bij ons is geweest. Maar we zetten het contact door in de vorm van een mentorschap, dat door onze gemeente wordt georganiseerd.

En Bilal? Wat was zijn ervaring?

Na negen maanden in het AZC te hebben gewoond wilde Bilal heel graag in een ‘normale’ leefomgeving wonen. Op die manier kon hij beginnen met de opbouw van een nieuw leven in Nederland en met het eigen maken van de Nederlandse cultuur. Hij schreef zich in voor een ‘logeerpartij’ via Takecarebnb. Bilal had geen idee wat hij kon verwachten. Het idee dat hij in een gezin kwam te wonen, met hun eigen normen, waarden en gewoonten, vond hij vreselijk eng. Achteraf bleek hij zich zorgen om niets te hebben gemaakt. ‘Ja, het was spannend en anders, maar niet eng’.

Waarom was het minder eng dan verwacht? Voor hem hielp het, dat hij ruimte genoeg kreeg om zijn eigen dingen te kunnen blijven doen. Tegelijkertijd had hij de familie om op terug te vallen wanneer hij iets niet begreep of moeilijk vond.

Mandy FitNicole, Megan en Bilal