De logeerervaring van Marian & Hiwi

Marian Veenker was ruim een jaar gastgezin voor Hiwi uit Ethiopië. Hoe ging dat? Waar liep ze tegenaan en hoe kijk ze erop terug?  

“Voordat ik me heb opgegeven bij Takecarebnb heb ik eerst overlegd met mijn pleegdochter, die inmiddels al geruime tijd op zichzelf woont. Zij vond het een goed idee. We hebben toen haar oude kamer helemaal leeggemaakt en schoongemaakt. Ook mijn eigen dochter stemde ermee in. Zij woont samen met haar vriend en studeert in Utrecht. 

Het voelde gelijk goed 
Toen ik me aanmeldde bij Takecarebnb heb ik mijn voorkeuren doorgegeven: een alleenstaande vrouw zonder kinderen en ook iemand die met honden kan, want ik heb een hond thuis. Bij het intakegesprek werd me al gezegd dat er niet zoveel statushouders hieraan zouden voldoen, omdat de meesten toch mannen zijn of vrouwen met kinderen en vaak ook moslims die niet veel van honden moeten hebben.  

Nog geen week later werd ik al gebeld dat er iemand was: Hiwi. Ze kwam samen met de matchmaker kennismaken en het voelde gelijk goed. Al het volgend weekend kwam ze bij me en ik had gezegd dat ze gelijk kon intrekken. We hebben het kennismakingsweekend geskipt.  

“Later vertelde Hiwi dat ze eigenlijk heel bang was voor honden. Ze is een doorzetter.” 

Ik heb eigenlijk ook gelijk al gezegd dat ze bij me mocht blijven totdat ze een woning had. Ik zou haar niet terug willen sturen naar het azc. Uiteindelijk is ze dus 1 jaar en 3 maanden bij me geweest. 

Later vertelde Hiwi mij dat ze een fobie had voor honden, en eigenlijk heel bang was. Maar nu, na meer dan een jaar, is ze de allerdikste maatjes met onze hond, Frodo. En dit typeert Hiwi ook: ze is een doorzetter, een verlegger van grenzen, een keiharde werker die weet wat ze wil en helemaal voor haar doel gaat. 

Veel gesprekken 
Wat ons gelijk verbond was ons geloof, ik vanuit een katholieke achtergrond en Hiwi is praktiserend Koptisch. Omdat ik zelf vele jaren in Oost-Afrika heb gewoond en gewerkt, was de Ethiopische cultuur en het geloof niet onbekend voor me. We hebben vele gesprekken gehad over geloof, spiritualiteit en hoe we in het leven staan. 

Hiwi begon vanuit haarzelf een cursus Nederlands (online) en deed alles om een masteropleiding te kunnen volgen in Arnhem. En dat is haar gelukt: sinds vorig jaar september doet ze de internationale Master Cirulair Economy aan de HAN. En, net als alles wat ze doet, ze doet het met grote discipline en overtuiging. Het zal me niets verbazen als ze cum laude afstudeert dit jaar. 

We hebben vaak hele lange gesprekken gehad waarin ze me veel vertelde over haar familie, cultuur, geloof en haar bijzondere levensverhaal. Ze is iemand die werkt voor haar succes en niet opgeeft als ze een doel voor ogen heeft. Ze zet door, ondanks moeilijkheden. Ik weet zeker dat ze straks een mooie carrière tegemoet gaat en uiteindelijk zelf een mooi bedrijf zal opzetten. Ze is al vol met ideeën en blijft werken aan haar toekomst. 

Ethiopische koffieceremonie in de tuin 
Wat heel fijn was voor mij is dat ze vaak kookte en we bijna elke avond samen aten. Ze nam haar verantwoordelijkheid in het huis, ook in schoonmaken en helpen met klusjes. We hebben ook een paar keer een Ethiopische koffieceremonie in de tuin gehouden met vrienden. Daarvoor konden we alle spulletjes in een winkeltje in Den Bosch kopen. Zo’n koffieceremonie duurt al gauw een paar uur. De Ethiopische cultuur is zo rijk aan rituelen en heel verweven met het koptisch geloof, dat door alle aspecten van het leven loopt. 

Wat me het meest aan Hiwi raakt is haar discipline. Ze werkt soms tot diep in nacht aan opdrachten voor haar studie. Als ze opstaat in de ochtend zegt ze haar gebeden. Ze doet mee aan de verschillende vasten van haar geloof, en dat zijn er nogal wat! Ze is oprecht en eerlijk en open en ook heel zorgzaam. 

Je leert er zo ontzettend veel van 
Misschien dat ik het nog wel een keer opnieuw wil doen. Voorlopig nog even niet, want mijn pleegdochter is door omstandigheden weer bij mij ingetrokken. 

Ik zou het iedereen aanraden die openstaat voor andere culturen, geloof en die goed kan luisteren. Je leert er zo ontzettend veel van. Wat ik zelf wel moeilijk zou vinden is dat, als het misschien niet zo goed klikt, dat je dan iemand na 3 maanden weer terugstuurt naar het azc. 

We hebben een geweldig jaar samen gehad. Er zijn eigenlijk geen moeilijke momenten geweest in ons samenzijn. Het ging allemaal heel natuurlijk en vanzelf.  
Het mooiste vind ik wel dat we een bijzondere vriendschap hebben die ik zeer waardeer en koester. Ze heeft me wel een gezegd dat me ziet als haar mentor; wat een geweldig compliment!”